In 1972 kwam een eind aan de
periode die met indrukwekkende hand geleid werd door
FRANS DE SMEDT. De woelige zestiger jaren lagen achter de
rug en het was JAAK OLBRECHTS die gedurende de drie
volgende jaren met "voorzitter" zou
aangesproken worden. Jaak zegt daarover: "Het
pionierswerk was toen afgerond en ik kon rustig verder
bouwen op de stevige funderingen die door mijn
voorgangers gelegd werden. Het was mijn eerste zorg om
het ledenaantal op peil te houden en de lijn van
activiteiten door te trekken. Fietstochten,
kaartweekends, theatervoorstellingen... het kwam allemaal
aan bod. We konden in die periode ook rekenen op een
aantal vaste medewerkers die voor "de tap"
instonden en het lokaal opkuisten. Zij hoefden daarom
geen echt kernlid te worden maar hun steun maakte het
mogelijk om drie maal per week KNØDDE open te
houden."
Een uitschieter onder zijn voorzitterschap was zeker de
reis naar JOEGOSLAVIE in juli 1975. Opmerkelijk waren de
"machtsverhoudingen" binnen de deelnemers: acht
jongens en negen meisjes.
Ook het tijdschrift "KNØDDEKE" kende toen een
ongekende bloei. Het was voor het eerst verschenen in
1969 en was in den beginne een bundeling van
omzendbrieven en de zgn.
"jeugdgemeenschapstijdingen". Later kropen vele
kernleden in de pen om op een niet zelden humorvolle
manier hun visie over plaatselijke of nationale
(mis)toestanden te geven. Nog daarover Jaak: "De rol
van dit tijdschrift was uitermate belangrijk. Ludiek en
ernstig, informerend en speels... dat zijn steeds de
ingrediënten geweest. Wie de diverse jaargangen
doorneemt, ontdekt een wisselend palet waarmee de
jongeren op een tijdsgebonden manier aan hun gedachten en
emoties uiting geven. Vermeldenswaard is zeker dat we
steeds voor eigen tekeningen zorgden en dat we af en toe
een bepaald KNØDDE-artikel terugvonden in het blaadje
van... met een andere auteur eronder."
JAAK OLBRECHTS werd in 1975 afgelost door PAUL VERDOODT,
die er op dat ogenblik reeds een lange carrière had
opzitten in de Chiro. Hij zou de langst
"regerende" voorzitter worden (gedurende tien
jaar). Hij vormt tevens de tussenschakel tussen de oudere
en de jongere generatie KNØDDE-leden. Over die lange
periode van onverdroten inzet getuigt hij: "Samen
met Jaak verdween ook een generatie onverschrokken
kernleden. Maar steeds opnieuw raakten mensen besmet met
het Knøddevirus en doken er kernleden op die graag hun
medewerking verleenden. Daar is een eenvoudige verklaring
voor: de ongedwongen, ludieke sfeer maakt de inzet
aangenaam. Iedereen voelt er zich goed bij en zo hoort
het ook. Anderzijds is het moeilijk om die specifieke
sfeer te beschrijven. Die moet je eigenlijk zelf kunnen
meemaken!"
"Het meeste plezier beleefde ik eigenlijk aan de
14-daagse kernvergaderingen, waar alle problemen
besproken werden, gaande van het sluitingsuur, de
lidkaarten of... het zangzaad van de kanarie. Minder voor
de hand liggende thema's waren het plaatsen van een nieuw
slot (waarom niet dat van Boechout), of een andere
chauffage (een die niet langer "Voem" deed bij
het aansteken...) enz. Hoewel er veel gelachen werd
bleken die vergaderingen leerrijk en efficiënt, ook al
scheelde er misschien toch iets in Zellik en moest de
telaatkomer zich verantwoorden met een officieel attest,
voorzien van een cachet.", vertelde Paul Verdoodt
ons.
Ooit dreigde een kernvergadering met de toenmalige
schepen van de jeugd even uit de hand te lopen. Want wie
versierde, net voor deze plechtige bijeenkomst, de muren
met afbeeldingen van toch wel zeer schaars geklede
schoonheden? Slechts op het nippertje kon deze snode daad
worden teniet gedaan. En heeft iemand hier misschien de
mazelen aan over gehouden?
In 1982 werd KNØDDE, net als nu in 1998, grondig
verbouwd. Nieuwe inkom, vloer, podium, zithoek,
aankleding, verlichting, meubelen (een triomfantelijk
maar bijna aangebrand geschenk) en dan... toog.
Toegegeven, deze zou echt niet misstaan in een...
"Neen en nogmaals neen. De legende dat deze toog
betrokken werd uit een instelling van licht allooi is
totaal uit de lucht gegrepen. Waar halen ze het?",
aldus de toenmalige voorzitter.
Wat er ook van zij... met weinig middelen, veel zweet en
veel hulp van buitenaf mocht het resultaat gezien worden.
En het alarm van buurman W. kwam voorwaar goed van pas.
Het werd een ruimte waar veel nieuwe initiatieven
mogelijk werden. De slogan bij de feestelijke heropening
op 12 december '82, nu een kleine zestien jaar geleden,
in aanwezigheid van vele vertrouwde gezichten, was dan
ook: "Laten we het samen doen!".
De activiteiten bleven hun gewone gang gaan. De
kerstnachtvieringen in de Sint-Elooikapel met choco en
koekjes achteraf, de levende kerststal aan de kerk en de
lange weg naar huis van de herder met zijn schaap (de
ezel van T. kwam nooit opdagen), de Sint, de fuiven (toen
nog TD's genoemd), concerten, films, tentoonstelling Jef
Rottiers, poëzie-avonden met Kunstspectrum, politieke
debatavonden... en plots was er dan... HAWAI !
In de zomer van 1982 bemerkten enkele verontruste
omwonenden dat er in en rond het jeugdhuis kwistig zand
werd rondgestrooid. Jawel... de eerste Hawaifuif kwam er
aan! De toenmalige voorzitter zei daarover: "Het
geheim van een goede Hawai ligt hem in het zand. Niet
zomaar zavel maar zand, geproefd op zijn specifieke
Hawai-kwaliteiten. De verkleding, het kinderbadje (dat
niet ongehavend uit de strijd kwam), de barbecue, de
wedijver voor het mooiste hemd, de parasols, de
cocktails... dat waren de onmisbare ingrediënten voor
een geslaagde fuif."
De Hawai-party zou later uitgroeien tot een echt
popevenement waarbij topgroepen als CLOUSEAU (toen nog
betaalbaar!) en de LSP-BAND op het podium klommen. Een
speciale vermelding gaat in dat verband naar THE PEBBLES.
Jarenlang teisterden hun "7 HORSES IN THE SKY"
de draaitafels op het sluitingsuur. Tijd om de laatste
pint te bestellen...
|
|
